Roeien in Nederland is een kleine wereld. Rienks is getrouwd met Harriet van Ettekoven, drievoudig olympiër en in 1984 met de Nederlandse damesacht winnares van brons. Hun zonen Rik (31) en Ralf (28) maken beiden deel uit van de huidige Nederlandse WK-equipe, Ralf zit in de acht die bij de Olympische Spelen van Parijs zilver won, Rik in de vier-zonder. “Je zou zeggen: appeltje eitje, die hebben de genen van hun ouders. Maar ze zijn beiden in een andere sport begonnen – Ralf heeft vooral getennist, Rik gevoetbald – en pas later overgestapt naar roeien. Vooral vanwege het sociale: ze vonden de mensen die Harriet en ik om ons heen hebben wel een leuke vriendengroep, vertelden ze ooit op tv. Dat iemand je zijn beste vriend noemt, dat je samen herinneringen deelt, spreekt hen ook meer aan dan een medaille. En het ís ook mooier. Een medaille is eigenlijk niet meer dan een bewijs dat het een verantwoorde tijdbesteding was, zeg ik wel eens.”

Coachwissels

Met twee zoons en twee ‘schoondochters’ in de nationale WK-equipe is Rienks op de hoogte van alle ins en outs in de roeitop. “Ik hoor alles”, zegt hij met enige spot. Vorig jaar beleefden de Nederlandse roeiers en roeisters bij het WK in China het meest succesvolle kampioenschap ooit. Een half jaar later had de roeibond bijna geen trainer meer over! De exodus begon na de Olympische Spelen van Parijs met het vertrek van directeur Hessel Evertse en bondscoach Eelco Meenhorst en kreeg voorjaar 2026 een vervolg met het vertrek van zes andere trainers en begeleiders. Ook Diederik Simon, de meest ervaren bondscoach, die in China nog goud won met de Holland Acht en werd uitgeroepen tot beste coach van de wereld, stopte. Toelichting van de KNRB bleef uit. What the fuck is hier aan de hand?

Rienks: “Het is niet zo dat er intern rampzalige dingen zijn gebeurd, waardoor die coaches allemaal in één keer weggingen. Het zit hem vooral in betere kansen. Nederland heeft zich de afgelopen jaren neergezet als roeiland nummer één, winnaar van de meeste titels en medailles. Dan schieten coaches en trainers net als in het voetbal door naar banen in het buitenland waar ze meer verdienen. In het geval van Diederik speelt ook karakter een rol. Hij heeft een beetje het imago van een harde trainer, maar Diederik is helemaal niet zo hard. Hij is wel excentriek, Cruijffiaans, een man met een gebruiksaanwijzing, die het niet erg heeft op bestuurders. Maar Diederik is niet ontslagen, ze zijn in overleg uit elkaar gegaan.”

Zelfredzaamheid

Op de dag van diens vertrek kreeg Rienks een appje van Simon, in 1996 mede-bemanningslid in de olympische acht van Atlanta, waarin deze schreef dat hij wel wilde doorgaan als ze de job samen konden doen. Hij als coach langs het water en Rienks die het overleggen van hem zou overnemen. “Ik heb Marieke Faber, directeur toproeien, gebeld en aangeboden te bemiddelen. Kennelijk was er bij Diederik toch nog een opening en konden we hem behouden. Misschien wilde hij het ook wel met een ander doen, want voor mij past zo’n functie eigenlijk niet, met familie in het team. Het is ook niet mijn levensvervulling om dagelijks 20 kilometer of meer langs de Bosbaan met roeiers mee te fietsen. Dat vind ik hartstikke saai. Ook toen ik de vrouwen van ‘Project 2020’ trainde had ik het na twee baantjes vaak wel gezien. Als roeiers niet vijf banen netjes willen of kunnen roeien, ben ik niet degene die gaat zeggen: je moet dit of dat. Als de intrinsieke motivatie niet voldoende is, hoeft het niet voor mij. Ik vertrouw erg op zelfredzaamheid.”

Nieuwe coachgroep

Inmiddels zijn alle vacatures weer bezet; Rienks gelooft niet dat de trainerswisselingen veel invloed zullen hebben op de prestaties van de Nederlandse roeiers bij het aanstaande WK. “De basis van het Nederlandse roeien staat als een huis. Nergens zijn de faciliteiten beter dan bij ons. De selectie is sterk en stabiel genoeg om de coachwisselingen op te vangen en de nieuwe coachgroep is ook prima. Je moet de rol van coach ook niet overschatten. In het roeien is de coach vooral een procesbegeleider. Hij moet de ploeg bij elkaar houden, goed met mensen kunnen omgaan, eerlijk en consequent zijn, geen rare dingen doen. Roeiers maken vooral elkaar beter. Zonder onze coach René Mijnders hadden wij in Atlanta ook een medaille gehaald, denk ik. Maar het allerlaatste stapje naar goud hebben we aan René te danken. Dat dan weer wel.”

Foto boven artikel: Rienks met zijn vrouw Harriet en zonen Ralf (links) en Rik na hun bronzen medaille in de vier-zonder op het WK van 2022 in het Tsjechische Račice.

Dit is een deel uit een groter interview met Nico Rienks voor vakblad Sport & Strategie (editie 3-2026).

Lees in dit artikel op Sportenstrategie.nl meer over zijn rol als toernooidirecteur.