Column Pieter v/d Hoogenband in de Telegraaf
Nieuws | 20 februari 2012
Zeventienstedentocht
Terwijl heel Nederland begin vorige week maar met één ding bezig was, giet it oan of net, was ik voor een paar dagen in Londen. Ik was uitgenodigd de uitreiking van de prestigieuze Laureus World Sports Awards bij te wonen. Net als verschillende andere Olympische kampioenen mocht ik ook op de koffie in Downingstreet 10, bij premier David Cameron.
Cameron, een zeer aimabele man, heeft goed in de gaten hoe belangrijk sport is voor ‘zijn’ volk en vertelde een prachtige anekdote over een ‘geheim’ bezoek van hem aan een basisschool. Uit veiligheidsoverwegingen was tegen de leerlingen alleen gezegd dat er een ‘belangrijk persoon luisterend naar de naam David’ langs zou komen. Toen Cameron de klas binnenliep, werd hij gepasseerd door vier huilende kinderen. Die hadden gerekend op David Beckham, de voetballer, en waren ontroostbaar dat het ‘slechts’ om de minister-president van Groot-Brittannië ging…
David Cameron haalde het voorbeeld aan om te illustreren wat de betekenis van sport is voor zijn land. Hij vertelde hoe alle Londenaren, of eigenlijk het hele land, reikhalzend uitkijken naar de start van de Olympische Spelen eind juli. De infrastructuur is enorm verbeterd, hele wijken zijn opgeknapt, er zijn tal van sportaccommodaties bijgekomen of verbeterd en legio projecten van de grond gekomen om de sportparticipatie van alle leeftijdsgroepen te vergroten. Maar bovenal stralen de Britten een enorm gevoel van trots uit. ‘We hebben dit toch maar even mooi voor elkaar gekregen met z’n allen!’ De Spelen zelf zijn eigenlijk de kers op de taart.
In Engeland moest ik veel denken aan onze eigen ambitie om de Olympische Spelen in 2028, honderd jaar na dato, weer naar Nederland te halen. Ook wíj kunnen wat de Britten kunnen of de Australiërs in 2000. Sterker nog: wij kunnen het beter! Maar dan moet langzamerhand wel het hele land achter de ambitie gaan staan! De Spelen van 2028 zullen veel kinderen inspireren om, in navolging van hun Olympische helden, ook te gaan sporten. Bedrijven kunnen hun voordeel doen met de unieke Oranje-sfeer, die dan twee weken lang in alle landen ter wereld zichtbaar is, en het toerisme in Nederland krijgt ongetwijfeld ook een enorme impuls. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is altijd heel makkelijk om uit te rekenen wat de Spelen ons land gaan kósten, wat ze opbrengen is veel lastiger te meten. Of eigenlijk ook weer niet. De opbrengst is namelijk niet in geld uit te drukken: onbetaalbaar.
Als ons land – van Zeeland tot Texel en van Limburg tot Groningen – helemaal van de leg is omdat er elf rayonhoofden en een ijsmeester in een zaaltje bij elkaar gaan zitten, dan moet het toch voor de Olympische Spelen ook lukken om met z’n allen één front te vormen?! Zeventien dagen Olympische Spelen in 2028 zijn zeventien Elfstedentochten achter elkaar. We hebben goud in handen áls we die Spelen daadwerkelijk mogen organiseren. Maar éérst moeten we laten zien dát we ze willen hebben: als één land, als één volk, schouder aan schouder, net als die elf rayonhoofden die elkaar door dik en dun steunen, ook al heeft de een paar centimeter meer dan de ander….
De discussie wáár de Spelen exact moeten worden gehouden, Amsterdam of Rotterdam, is nu ook nog helemaal niet interessant. Het zijn de Spelen van ons allemaal, heel Nederland profiteert ervan! Van mijn part maken we er tegen die tijd een Zeventienstedentocht van met Bartlehiem als ‘host city’.
Pieter van den Hoogenband
Bron: www.telegraaf.nl
