Over spionnen en dubbelspionnen

Een atleet/speler/ sporter (m/v) die alle financiële steun en faciliteiten krijgt, die zich het pleuris traint met Polar en SRM en Omega Wave, die om de week wordt getest, maar die na de dagtaak niet leeft voor zijn sport, staat gelijk aan kapitaalvernietiging. Het kan soms geen kwaad om de handel en wandel van je atleten te controleren.

Er zijn natuurlijk grenzen aan de controle op het extra-sportieve leven van de atleet. In de VS werd eind jaren ‘90 een universiteitscoach veroordeeld omdat hij op de computer in het studentenhuis van zijn atletes software had laten installeren waardoor hij kon zien op welke sites ze surften en vooral met wie ze allemaal e-mailden. Jaloersheid was hier meer de drijfveer dan bezorgdheid, oordeelde de rechter en de man werd de wacht aangezegd. In nogal wat kleedkamers in de VS hingen vroeger camera’s. Om diefstal van clubmedewerkers tegen te gaan, was de officiële reden, tot bleek dat ze ook werden gebruikt als een soort afluisterapparatuur om te weten wat de duurbetaalde spelers in hun vrije tijd van plan waren.

De spelersvakbonden kregen er lucht van en sindsdien zijn er dubbele kleedkamers: het deel (met camerabewaking) waar iedereen welkom is; ook de pers na de wedstrijd, en het afgesloten deel, the secluded area, waar spelers kunnen doen, laten en zeggen wat ze willen.

Trainingsstage

Het meest voorkomende vergrijp, weet elke trainer, is (zijn) de stapavond(en) op trainingsstage. De meest eenvoudige oplossing is om tot een uur of één iemand bij de deur neer te zetten. Wijlen Ernst Happel kon het geen ene moer schelen of iemand trainde, of ging stappen. “Als hij op zondag maar zijn ding doet, ben ik al lang blij.” Dat was bij Feyenoord, maar toen Arie Haan trainer werd van Feyenoord nam hij zijn intrek in een hotel in de Rotterdamse binnenstad. De spelers van het eerste van Feyenoord hadden in die tijd een stevige reputatie als stappers, niet alleen tijdens stages.

Haan wist dat en wat deed de nieuwe trainer? Hij ging zelf het nachtleven in, liet zich informeren over de hotste tenten en verscheen er zelf ten tonele. Daar won hij het vertrouwen van enkele uitsmijters – hij betaalde wellicht ook een cent – en kreeg netjes info over welke speler zich waar had aangediend. De mondelinge overlevering wil dat Haan er een paar keer zelf op uittrok om de speler tot het besef te brengen dat dit geen verantwoord gedrag was.

Tom Boonen

In België zit ploegmanager Patrick Lefevere (van het grote Quick Stepteam) meer met de handen in zijn haar dan hem lief is. Zijn topper Tom Boonen won twee topklassiekers en nog een reeks andere wedstrijden, maar werd in diezelfde periode drie keer betrapt op het gebruik van cocaïne buiten competitie. Op sportief vlak niet strafbaar, maar moreel verwerpelijk oordeelde de Belgische maatschappij. De ploeg strafte hem.

Lefevere: “We wisten van zijn occasionele ontsporingen maar ik kan niet de hele dag en nacht iemand bij Tom Boonen laten wonen die mij rapporteert of hij zich gedraagt. Hij woont samen en ik heb nota bene iemand in zijn buurt die mij signaleert of hij dreigt te ontsporen maar die ziet natuurlijk niet alles.”

Na de bekendmaking van zijn derde ‘vergrijp’ werd Boonen psychologische hulp aangepraat en zou hij strenger worden begeleid. Met direct resultaat: eind juni werd hij Belgisch kampioen op een zwaar Ardennenparcours. Boonen was weer de ernst zelve. Ten minste, tot in de Tour het verhaal bekend raakte over een bijzonder zware stapavond waarbij Boonen (op stage in Gent) in beschonken toestand een plaatselijke blondine zou hebben gekust. Het voorval situeerde zich drie dagen voor het bewuste Belgische kampioenschap, waar hij schitterde. Na publicatie in twee tijdschriften werd Boonen ziek en verdween hij uit de Tour.

Grillig talent of brave middelmaat

Kiezen tussen grillig talent of brave middelmaat is makkelijk: iedereen kiest voor het talent. Voorinformatie kan helpen om het grillige talent te managen. Bezint, eer ge begint. Of, beter nog: beter voorkomen, dan genezen. Twee spreekwoorden die de coach, ploegmanager of trainer van pas kunnen komen.

Arsenal kocht in de zomer van 2009 Thomas Vermaelen weg bij Ajax. Een Arsenal-scout vertelde Vermaelen dat hij hem tijdens een training met acht internationals twee uur lang vanuit de bosjes had geobserveerd. Vermaelen bleek ook tijdens die bezigheidstherapie ernstig met zijn vak bezig. De speler haalde ook nog een ander argument aan dat Arsenal ter zijner faveure had opgemerkt: hij drinkt geen alcohol. Uiteraard kon hij ook goed voetballen op de plek waarvoor Arsenal hem had gekocht. De club commentarieerde daarop: “Het scheelt in ons medewerkersbestand als we van een aantal spelers zeker zijn dat we hen niet in het oog hoeven te houden en dat ze van zichzelf gezond blijven.”

Het is bekend dat de Engelse topteams af en toe de camerabewaking van de coolste disco’s kunnen raadplegen, of met tipgevers werken. Sir Alex Ferguson van Manchester United sprak in één van zijn zeldzame interviews aldus over zijn informantennetwerk: “Neukt er één buiten de deur, drinkt er één een whisky te veel, zit er een ander te laat in bed, in no time weet ik er van. Dat verklaart sommige van mijn ploegopstellingen. De speler is dan de enige die ik informeer. Ik zeg dan: ‘I know what you did on…’ Eén keer volstaat. Meestal.”

Dit artikel werd gepubliceerd in ‘NLCOACH’, nummer 3-2009.